තුහීන පිරි හිමිදිරිය
නිසළ කරවයි සිතු දැහැන්
සීතල පිනි මතින්
අවදි කරවන මතකය
සසළ කරවයි ම'සිත
සිහිව ඔබ ෙග් වදන්
නමුදු ....
නැත සිතට විඩාවක්
බරක් නුවූ නිසා
අද ඔබට
මම.

කෙලෙස දරන්නද
මා සිතෙහි දුක් ගින්න ?
කෙදිනකදි නිමවේද
මේ රුදුරු පීඩනය ?

සිත කීරී ගසනා
අපමණ ලතැවුල්
නෙත් කෙවෙනි රිදවූ
සීත කඳුළු කැටි
දරාන ඉන්නම්
මහ මේරු කන්ද සේ
රිදවන්න රිසි සේ
ඔබට තුටු දැනේ නම් ......

බිය වීමි පෙර දින මා ඔබට
නමුදු අද......
පෙම් කරමි මා ඔබට
ප්‍රිය හිතවත
කිම පමා ?
රැගෙන යන්නට මා
ඔබයි මට එකම සරණ
මිදෙන්නට මේ ලොවින්
"මරණය" මා ප්‍රිය මිතුර
ඇයිද ඔබ පමා ?
මා රැගෙන යන්නට

අතු අගක ඇති
පිණි බිඳක රැව
දිලෙන විට
හිරැ කිරණ සිපගෙන
නො සිතුවෙමි
සැනෙකින් නැසෙන වග
සදාකල්හිම රැ‍‍දේ නම් රැව
යෙහෙක් යැයි මා සිතූ අන්දම
දැනුදු සේ යලි මතක් වේ මට

සතුට සොම්නස
හදේ නොරඳා
අනේ ඒ පිණී බිඳුව සැනෙකින්
ගියා දෝ අතු අග ත් අතහැර
මගේ සිත රුඳි සො සුසුම් රැලි
නොයන්නේ කිම
පිණි බිදුව ලෙස

මතකයට ආ කවිය

මාත් එක්ක දැවටි දැවටි
මේ විදියට ඉන්න ගියොත්
නුඹේ කාලේ අපතේ යයි
මගේ සොඳුරැ සමනළයෝ.....

(ජපන් හයිකු කවියක්)

සැලෙන ඔබ

අහෝ සිත !
දුක සතුට ලඟ
සැලෙන ඔබ ගැන
දුකයි මට නම්........